Gotówka czy karta w Japonii? Co naprawdę trzeba mieć przy sobie

Gotówkowa reputacja Japonii jest przestarzała – ale nie do końca myląca

Japonia przez dekady słynęła z tego, że liczy się w niej wyłącznie gotówka, i wiele poradników podróżniczych wciąż to powtarza. Rzeczywistość poszła jednak do przodu: bezstykowa płatność kartą jest dziś standardem w sklepach convenience, supermarketach, drogeriach, domach towarowych, sieciach restauracyjnych, hotelach i taksówkach w każdym większym mieście. W Tokio, Osace czy Kioto da się spędzić cały dzień bez dotykania banknotu.

Nie zmieniło się natomiast to, co na marginesie. Wciąż regularnie wymagają gotówki:

• Małe, rodzinne restauracje i izakaje – zwłaszcza te, na które warto stać w kolejce
• Bary z ramenem, gdzie zamówienie składa się przez automat biletowy
• Świątynie i sanktuaria – opłaty wstępu, amulety omamori, pieczątki goshuin
• Uliczne stragany, lokalne targi i festynowe stoiska
• Część skrytek bagażowych, małe muzea i wiejskie linie autobusowe
• Pensjonaty i firmy poza dużymi miastami w ogóle

Praktyczny wniosek nie brzmi „zabierz gotówkę” ani „wystarczy karta”, tylko jedno i drugie: karta na przewidywalne wydatki i tyle jenów w gotówce, żeby drzwi przyjmujące wyłącznie gotówkę nigdy nie były problemem.

Karty IC: trzecia metoda płatności, którą warto skonfigurować

Suica, PASMO i ICOCA to przedpłacone karty zbliżeniowe używane w pociągach, metrze i autobusach w całej Japonii, które dodatkowo służą do drobnych płatności w sklepach convenience, automatach i wielu punktach usługowych. Jedno przyłożenie i jesteś za bramką.

Na iPhonie możesz dodać Suikę lub PASMO bezpośrednio do Apple Wallet i doładować kartą płatniczą, co pozwala uniknąć szukania automatu przyjmującego zagraniczne karty. To pojedynczy krok przygotowawczy, który eliminuje od razu dwa najczęstsze problemy z drobnymi płatnościami: bilety w transporcie i napój z automatu za ¥150.

Saldo karty IC to jeny, które już wydałeś – warto je śledzić. Zeskanowanie metki z ceną w JPY Converter przed doładowaniem daje poczucie, ile faktycznie w Twojej walucie reprezentuje saldo ¥5 000.

Czy można płacić dolarami albo euro w Japonii?

Nie. W przeciwieństwie do niektórych turystycznych krajów, Japonia nie akceptuje nieformalnie zagranicznych banknotów. Sklepy, restauracje i transport rozliczają się wyłącznie w jenach. Garstka sklepów lotniskowych i kilka hoteli nastawionych na gości zagranicznych może przyjąć dolary, ale po niekorzystnym wewnętrznym kursie i z resztą wydaną w jenach.

Powiązaną pułapką jest dynamiczne przeliczanie walut (DCC). Płacąc kartą albo wypłacając z bankomatu, terminal może zaproponować obciążenie „w Twojej walucie domowej” zamiast w jenach. Zawsze odmawiaj i wybieraj JPY. Zgoda na DCC oddaje przeliczenie w ręce operatora płatności sprzedawcy, co zwykle kosztuje 3–7% więcej niż przeliczenie wykonane przez Twój własny bank. Oferta wygląda na wygodę, a w praktyce jest opłatą.

Użyj JPY Converter, by sprawdzić, ile zakup powinien kosztować według oficjalnego kursu średniego, a potem porównaj to z kwotą na wyciągu z karty. Różnica to realny koszt przeliczenia – poradnik o wymianie pieniędzy w Japonii pokazuje, jak utrzymać ją małą.

Napiwki, podatek i inne niespodzianki

W Japonii nie napiwkujesz. Ani w restauracjach, ani w taksówkach, ani w hotelach. Zostawienie pieniędzy na stole częściej wywoła konsternację niż zadowolenie, a personel bywa, że biegnie za Tobą ulicą, by je oddać. Cena, którą widzisz, jest ceną, którą płacisz.

Podatek konsumpcyjny wynosi 10% (8% na większość jedzenia i napojów na wynos) i zwykle jest już wliczony w wyświetlaną cenę, choć część sklepów nadal pokazuje kwotę netto dużą czcionką, a kwotę z podatkiem – małą. Warto na to zerknąć. Sklepy z licencją tax-free mogą sprzedawać krótkoterminowym turystom bez podatku konsumpcyjnego po okazaniu paszportu przy kasie.

Na koniec, obsługa gotówki ma swoją etykietę: pieniądze kładzie się na małej tacce przy kasie, a nie wręcza się ich sprzedawcy do ręki. To drobiazg, ale zrobienie tego dobrze jest łatwym gestem uprzejmości.